خيلي از ماها زندگيمون درگير اينه كه چرا خدا رو نمي بينيم؟ اول بايد بدونيم خدا كجاست بعد دنبالش بگرديم. چون نمي تونيم عالم خارج از خودمون رو حقيقتا بشناسيم به شناخت خودمون اگه بپردازيم به نتيجه مي رسيم. خوب كجا و چه چیز خودمونو بايد بشناسيم؟ قلب. خدا تو قلب ماست و اگه خدا تو قلب ماست پس كو؟ كجاست؟ تو قلبمونه؟ كدوم قلب؟ تو من خودمونه؟ كدوم من؟ شايد نه مراد همين قلب ظاهره، يا مني كه مي شناسيم و خودي كه بهش خو كرديم! شايد اشتباه گرفتيم خدا تو يه قلب ديگست. خوب اون قلب كجاست؟ جز اينه كه اونم در ماست و جداي از ما نيست؟ ما چون محصور به ماده و محدود به محسوساتيم چيزايي رو مي بينيم و حس مي كنيم كه ماديه. حقيقت اينه كه اون قلب دورن ماست ولي در عالم خاكي نمي آيد به دست، عالمي نو ببايد ساخت وز نو آدمي. كلي بايد زحمت بكشيم تا پيداش كنيم و اين نه ماييم كه بهش مي سيم اين خودشه كه پيدا مي شه. اين خودشه كه رشد مي كنه در ما و ما رو عوض مي كنه. قلب يه وجود ماوايي و غير ماديه. هر چي اشتغالمون به ماديات بيشتر باشه انگاري وجودمون تاريكتر مي شه. هر چي وجودمون تاريكتر بود خوب كمتر مي شه ديدش. درون ما هم يه عالمه. همونجور كه بيرونمون. خوب توش چي مي بينيم؟ هيچي؟ چرا؟ چون نور نيست. مگه مي شه تو تاريكي بي چراغ و نور چيزيو ديد؟ نور عالم درون از كجا مي آد؟ از عقل. از ايمان. از تقوا. از عبادت. از معرفت. هرچي نور اينا بيشتر به قلبمون بتابه بهتر مي بينيم. هر چي وجودمون روشنتر باشه خدا واضحتره. به هر ميزان كه بهتر ببينيم، خوب پهناور وجودمونو بيشتر مي شناسيم و چون وجودمون وصل به خداست و نفخ روحشه به خدا مي رسيم. هر چقدر هم درونمون تاريك باشه و لو اينكه وسط خورشيد باشيم، كوريم. نمي بينيم. ما به دنيا كه مي آيم مثل يه ماهي كه تو آب مي افته غرق محسوسات و ماديات مي شيم و تا بيام بفهميم روحي داريم و به جايي متعلقيم عمري ازمون مي گذره. ماده مي شه همه چيزمون. بايد از ماديات مرد و با معنويات زنده شد. اين مي شه موتوا قبل ان تموتوا. مي شه حيات طيبه كه جز با تقوا ممكن نيست:

از جمادی مردم و نامی شدم         و ز نما مردم ز حيوان سر زدم

مردم از حيوانی و آدم شدم           پس چه ترسم كی ز مردن كم شدم

بار ديگر هم بميرم از بشر              تا بر آرم از ملائك بال و پر

وز ملک هم بایدم جستن ز جو       کل وجهه هالک الا وجه هو

هدف خلقت چيه؟ عبادت و معرفت؟حكمت آفرينش رمزي هست كه نامعلومه يا لااقل دست نامحرم از اون كوتاهه! فرمود: كنت كنزاً مخفياً فاحببت أن أعرف فخلقت الخلق لكي أعرف.

اومد لب بوم قاليچه تكون داد    قاليچه خاك نداشت خودشو نشون داد.

ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارند به خاطر ما و براي ما. فرمود همه اشيا رو براي تو آفريدم و تو رو واسه خودم. اين نظام نفي و اثبات و مثبت و منفي و تاريكي و نور و خنده و گريه و خلوت و جلوت و ظاهر و باطن و اسير و آزاد و هر آنچه هست با اضدادش، به سير ما كمك مي كنه اگه حواسمون باشه. اگه عينك و سمعك نزنيم. تا درد نباشه درمان هم نخواهد بود.

بندگي يعني چي؟ يعني درد آدم شدن داشتن و به درمان الهي رسيدن. عبادت يعني همراه شدن با رمز و راز خلقت و هدفي كه آفرينشمون داشته. يعني پيدا كردن خدا. رسيدن از خاك به افلاك، از ماده به معنا. يعني تكامل، يعني معراج، يعني اكسير عشقي كه مس وجودو زر كنه. يعني جانشين و خليفه خدا شدن. يعني كار خدايي كردن، يعني ابديت، يعني ازليت، يعني بي نهايت، يعني ....

از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيفزود         زنهار زين بيابان وين راه بي نهايت